چنگار به قلم حنانه بامیری
پارت بیست و ششم :
شنید و چه خوب که نشنید؛ اندوهش را ندید... التماسش را نشنید... فریادش که او را طلب می‌کرد در روزهای سخت سرد کرونا نشنید و چه خوب که نشنید؛ نشنید تا همان اندک شوق مانده در نگاهش برای دیدن چشمان سرد ساحل به یغما برود.
ماسکی که تا زیر چانه پایین کشید، این‌بار نگاه ساحل را سمت صورتش کشاند؛ سمت ریش‌های سیاه پرپشتش که بلند بود اما شلخته نه.
مات ابریشم سیاهش شد که روی هم خفته بودند.
لب ز
لطفا صبر کنید...
Helia
0باورم نمیشه آخه چطور الکی الکی کسری رو بردن اوین